Een politieke analyse van de recente gebeurtenissen in de relatie Turkije - "Israël"

Eerder dit jaar was er een bijna historische gebeurtenis in Davos, Zwitserland, toen de Turkse premier Tayyip Erdogan wegliep uit een debat met een vertegenwoordiger van het zionistische regime na dit regime eerst sterk bekritiseerd te hebben voor haar misdaden in Gaza. Recent deed Turkije daarbovenop een weigering om deel te nemen aan een militaire exercitie waaraan ook het leger van de zionistische bezettingsstaat deel zou nemen.

Verschillende mensen vragen zich nu af wat het Turkije van Tayyip Erdogan hiermee probeert te realiseren. Betekent dit dat Erdogan oprecht is en een leider van de moslims wil zijn die de belangen behartigt van Islam en de moslims in de? Of speelt hier anders?

Om deze vraag te kunnen beantwoorden is enige mate van kennis van de politieke achtergrond bij de gebeurtenissen noodzakelijk. Het eerste wat onthouden moet worden is dat Amerika onder Obama op een andere manier internationale politiek wil voeren dan Amerika deed onder Bush junior. Onder Bush junior was de politiek "gehoorzaam de Amerikaanse plannen, of we maken je kapot". Obama wil de politiek voeren "werken samen om Amerikaanse doelstellingen te realiseren, en anders maken we je kapot".

Amerika wil daarom haar imago opkrikken in de wereld, in het bijzonder onder de moslims, zodat meer mensen bereid zullen zijn met haar samen te werken. Om dit te realiseren wil Amerika zo snel mogelijk een aantal dringende kwesties in het Midden-Oosten oplossen, zodat haar imago zal verbeteren. Zo wil Amerika ondermeer een Palestijnse Staat laten ontstaan, vredesovereenkomsten sluiten tussen de landen van het Midden-Oosten en de zionistische bezettingsstaat, stabiliteit brengen in Irak en Afghanistan, en het conflict tussen Turkije en Armenië oplossen.

De voorbije maanden heeft Turkije verschillende handelingen verricht die laten zien dat zij volledig achter deze Amerikaanse plannen voor het Midden-Oosten staat, en Amerika helpt om dezen te realiseren. Zo handelt Turkije bijvoorbeeld als tussenpersoon voor het contact tussen het zionistische regime en Syrië, wat de Amerikanen willen laten uitmonden in een vredesovereenkomst. Turkije werkt ook aan normalisatie van de relatie met de Koerden, zowel in Turkije als daarbuiten in Noord-Irak. Abdullah Gül bezocht Bagdad om te spreken over versterking van de relatie tussen Turkije en het nieuwe, door de Amerikanen geïnstalleerde regime. En meest recent kwam Turkije met Armenië een vredesovereenkomst overeen. Zo zeer wenste Turkije dit, dat om dit mogelijk te maken zij de kwestie Nagorno-Karabach negeerde, alhoewel deze voor verschillende jaren een uiterts belangrijk onderwerp is geweest in haar buitenlandse politiek.

Er kan hier ook opgemerkt worden dat Turkije absoluut niets deed toen de zionistische bezettingsstaat het Amerikaanse plan voor Hamas ten uitvoer bracht en Gaza platbombardeerde. Alhoewel de Turkse staat van invloed kan zijn op de zionistische bezettingsstaat als zij dit wil, omdat de zionistische bezettingsstaat afhankelijk is van Turkije voor ondermeer zoet drinkwater, olie en gas, en militaire ondersteuning (het leger van de zionistische bezettingsstaat maakt voor trainingen gebruik van Turks grondgebied).

Het zou derhalve naïef zijn om te denken dat Erdogan na dit alles plotseling is veranderd, nu enkel en alleen Islam en de moslims wil dienen, en zich daarom heeft afgezet tegen de zionistische bezettingsstaat. Het is veel waarschijnlijker dat hij zich in zijn afzetten tegen de zionistische bezettingsstaat heeft laten leiden door een Amerikaans plan, zoal hij tot dusver altijd heeft gedaan.

Het doel van het Amerika, dat Turkije uitspeelt tegen de zionistische bezettingsstaat is meest waarschijnlijk het volgende:

Ten eerste, Amerika is in harde onderhandelingen verwikkeld met de zionistische bezettingsstaat over de Palestijnse Staat die Amerika wil oprichten. De zionistische bezettingsstaat weigert vooralsnog hier aan mee te werken, in de hoop meer concessies van de Amerikanen te kunnen lospeuteren zoals meer land voor de zionistische bezettingsstaat, minder land voor de Palestijnse Staat en meer militaire / economische steun voor de zionistische bezettingsstaat door Amerika. Amerika wil de zionistische bezettingsstaat herinneren aan het feit dat zij volledig afhankelijk is van Amerika, zodat zij zich niet langer zal verzetten tegen de Amerikaanse plannen en hier volgzaam en zwijgzaam aan mee zal werken.

Amerika gebruikt hiervoor Turkije. Door Erdogan in Davos weg te laten lopen en nu te laten weigering om samen met de zionistische bezettingsstaat militaire oefeningen te ondernemen, wil Amerika de zionistische bezettingsstaat een les leren. En deze les is dat al de buitenlandse relaties van de zionistische bezettingsstaat, oftewel al haar relaties met landen anders dan Amerika, een gunst zijn van Amerika aan de zionistische bezettingsstaat. De zionistische bezettingsstaat, dat zij effectief alleen is op de wereld en niemand heeft behalve Amerika. Als Amerika haar zou laten vallen dan zou zij alles verliezen. Ook haar relaties met landen zoals Turkije, die voor de zionistische bezettingsstaat voor groot militair en economisch belang zijn. De zionistische bezettingsstaat moet dus niet denken dat zij zonder Amerika kan overleven, en derhalve Amerika gewoon gehoorzamen.

En ten tweede, sommige van de taken die Amerika heeft gegeven aan Erdogan conflicteren met zijn eigen belangen in Turkije. Bijvoorbeeld de overeenkomst met Armenië heeft veel mensen in Turkije boos gemaakt op Erdogan. Om zijn positie te versterken in Turkije, zodat Amerika middels hem controle over Turkije kan houden, heeft Amerika hem naar voren geschoven om de zionistische bezettingsstaat op haar plaats te zetten. Amerika hoop dat dit hem krediet op zal leveren bij de moslims.